Bugün ilk kez kendi arılığımdan ve arıcılığımdan bahsetmek istiyorum.Arıcılığın bir tutku olduğunu bu işle uğraşanlar bilirler.Ben de bu işe 4 yıl önce başladım.Dışarıdan bahçemize gelen tam 4 oğulla,tahmin etmek zor değildir o yıl kolonilerimin hepsi öldü.Neyse ki o sene,yani yaklaşık 6 ay benim arılara alışmama yetti.Şans mı yoksa gerçekten istemekle mi ilgili bilmiyorum ama ertesi yıl tekrar 4 oğul yakaladım.Tabi ki o yıl tecrübeli birisi olarak ne kadar tecrübe ise...olsun yine de öldürmemeyi başardım ve biraz da şans yardımıyla kışı atlattık.Anladım ki arıcılığın en güzel dönemi ilkbaharmış.İnsana mutluluk veren bir yorgunluk getiriyor o dönem.Arıların hızına yetişmek mümkün değil sizin 4 çıtalık koloniniz bir anda kendini üçe dörde katlıyor.inanılmaz bir mutluluk...
Tabi ki daha da fazlası var,ilk balımızı tatmadık daha.O günü hatırlıyorum da inanılmaz yorulmuştum.Ama günün sonunda hediyeniz o kadar güzel oluyor ki o yorgunluk bir anda uçup gidiyor.İŞTE ARICILIK BÖYLE BİR ŞEY...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder